السلام علیک یا علی بن موسی الرضا المرتضی (ع)

كي ميدونه؟

كي ميدونه اين حسرتا چه كرده با روز و شبام؟

طاقت بيار رفيق!!!!

ما هر دو بي كسيم

طاقت بيار رفيق!!!!

داريم ميرسيم!!!

طاقت بيار رفيق!!!!

سلام اي غروب غريبانه دل

سلام اي طلوع سحرگاه رفتن

سلام اي غم لحظه هاي جدايي

خداحافظ اي شعر شبهاي روشن

خداحافظ اي قصه عاشقانه

خداحافظ  اي آبي روشن عشق

خداحافظ  اي عطر شعر شبانه

خداحافظ  اي همنشين هميشه

خداحافظ  اي داغ بر دل نشسته

خداحافظ اي برگ وبار دل من

تو تنها نميماني اي مانده بي من

تو را ميسپارم به دل هاي خسته

تو را ميسپارم به ميناي مهتاب

تو را ميسپارم به دامان دريا

اگر شب نشينم اگر شب شكسته

تو را ميسپارم به روياي فردا

به شب ميسپارم تو تا را نسوزد

به دل ميسپارم تو را تا نميرد

اگر چشمه واژه از غم نخشكد

خداحافظ اي برگ وبار دل من

خداحافظ اي سايه سار هميشه

اگر سبز رفتي اگر زرد ماندم

خداحافظ  اي نو بهار هميشه

خداحافظ ...

 به دستان سرد من بنگر كه قادر به نوازش چهره ات نشده است...

 خدايا

 به پاهاي بي تابم نگاه كن كه توان رسيدن به تو را ديگر ندارد...

خدايا

 به چشمانم نگاهي بينداز كه از كثيفي دنياي بي وفايي تاريك شده...

 خدايا

 پاروي شكسته قايق خيالم را بنگر كه در پي رسيدن به تو از خاري خرد شده...

خدايا

 گم شده ام... كاش دستان مهربانت را به من مي دادي تا با هم بر روي ساحل روياها بازقدم برداريم

خدايا

 شكرت كه غم را آفريدي… ، درد را آفريدي ، دلتنگي را آفريدي ، اشك را آفريدي چرا كه اگر هميشه مي خنديدم و شاد بودم

 تو را از خاطر مي بردم اين واقعيت است ؛ من انقدر نمك نشناس هستم كه تنها تو را در غم هايم صدا مي كنم چرا كه شانه هايم توان تحملشان را ندارد

آدم ها ، همه چیز را از مغازه ها آماده و حاضر می خرند ،  اما چون مغازه ای نیست تا دوست معامله کند ،  آدم ها مانده اند بی دوست ،  تو اگر دوست می خواهی من را اهلی کن

پرسید: اهلی کردن یعنی چه ؟

گفت :  یعنی ایجاد علاقه کردن  و این چیزی است که این روزها پاک فراموش شده.

پرسید:راهش چیست؟

گفت : باید صبور باشی

ما آدم ها چه راحت دلمان خوش مي شود مثل کودکاني که هنوز

 نمي فهمند ما اشرف مخلوقات عالم هستيم و چقدر خوش به حالمان

مي شود ما خيلي خوبيم ... ! و من دلم خوش است به نوشتن همين چند

جمله و اين است پايان سايه روشن ...

جهنم سرگردان

شب را نوشیده ام
و بر این شاخه های شکسته می گریم
مرا تنها گذار
ای چشم تبدار سرگردان
مرا با رنج بودن تنها گذار
مگذار خواب وجودم را پر پر کنم
مگذار ازبالش تاریک تنهایی سر بر دارم
 و به دامن بی تار و پود رویا ها بیاویزم
سپیدی های فریب
روی ستون های بی سایه رجز می خوانند
 طلسم شکسته خوابم را بنگر
بیهوده به زنجیر مروارید چشمم آویخته
 او را بگو
تپش جهنمی مست
او را بگو : نسیم سیاه چشمانت را نوشیده ام
 نوشیده ام که پیوسته بی آرامم
 جهنم سرگردان مرا تنها گذار

حرفي نزنم، كه به كسي بر بخورد، نگاهي نكنم كه دل كسي بلرزد، راهي نروم كه بي راه باشد.

خطي ننويسم كه آزار دهد كسي را،

يادم باشد!

كه روز روزگار خوش است، همه چيز رو به راه و بر وقف مراد است و خوب!!!

تنها دل ما دل نيست.

 آره...

گفته می شد هر که با ما نیست با مادشمن است

 گفتم آری این سخن فرموده اهریمن است

اهل معنا اهل دل با دشمنان هم دوستند

ای شما با خلق دشمن ؟ قلبهاتان از آهن است؟